غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست
هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید
«حافظ»

نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر
که این حدیث، ز پیر طریقتم یاد است
«حافظ»

نه بی او عشق می‌خواهم نه با او
که او در سلک من حیف است منظوم
«سعدی»

عاشقان اندرربوده از بتان روبندها
زانک در وحدت نباشد نقش‌های مرد و زن
«مولانا»

دانی که رویم از همه عالم به روی توست
زنهار اگر تو روی به رویی دگر کنی
«سعدی»

بگفت از عشق شمس الدین که تبریز است از او چون چین
چو مه رویان نوآیین به گرد مجلس سامی
«مولانا»

گر همه عمر بشکنم عهد تو پس درست شد
کاین همه ذکر دوستی لاف دروغ می‌زنم
«سعدی»