جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو
«حافظ»

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
«حافظ»

با دلارامی مرا خاطر خوش است
کز دلم یک‌باره بُرد آرام را
«حافظ»

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی
«حافظ»

سایه افکند حالیا شبِ هجر
تا چه بازَند شبرُوانِ خیال
«حافظ»

مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق
که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد
«حافظ»

کجاست صوفیِ دَجّال فِعلِ مُلحِدشکل
بگو بسوز، که مهدیِّ دین پناه رسید
«حافظ»