پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جان
چون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم
«حافظ»

بر تخت جم که تاجش معراج آسمان است
همّت نگر که موری، با آن حقارت آمد
«حافظ»

من که باشم که بر آن خاطرِ عاطِر گذرم؟
لطف‌ها می‌کنی ای خاکِ دَرَت، تاجِ سرم
«حافظ»

خداوندی به جایِ بندگان کرد
خداوندا ز آفاتش نگه دار
«حافظ»

جام مِی و خون دل هر یک به کسی دادند
در دایرهٔ قسمت، اوضاع چنین باشد
«حافظ»

به غیر از آن که بِشُد دین و دانش از دستم
بیا بگو که ز عشقت چه طَرْف بَربَستَم
«حافظ»

بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بود اندر بند
«حافظ»