خِرَد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی
«حافظ»

حافظ ببر تو گوی فصاحت که مدعی
هیچش هنر نبود و خبر نیز هم نداشت
«حافظ»

من اگر خارم و گر گل چمن آرایی هست
که از آن دست که او می‌کشدم می‌رویم
«حافظ»

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یارب روان ناصح ما از تو شاد باد
«حافظ»

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را
«حافظ»

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب
«حافظ»

به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند، بربندند
ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند، بفشانند
«حافظ»