بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او
«حافظ»

دیشب به سیلِ اشک رَهِ خواب می‌زدم
نقشی به یادِ خَطِّ تو بر آب می‌زدم
«حافظ»

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی
به بویِ آن که دگر نوبهار بازآید
«حافظ»

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
«حافظ»

به لابه گفتمش ای ماهرُخ چه باشد اگر
به یک شِکَر ز تو دلخسته‌ای بیاساید
«حافظ»

چون مِی از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب
فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند
«حافظ»

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمری‌ست که عمرم همه در کار دعا رفت
«حافظ»