ای شهنشاه بلنداختر‌، خدا را همّتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما
«حافظ»

به وفایِ تو که خاکِ رَهِ آن یارِ عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار
«حافظ»

هرکه آمد به جهان نقش خرابی دارد
در خرابات بگویید که هشیار کجاست؟
«حافظ»

حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی
گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم
«حافظ»

آرزومندِ رخِ شاهِ چو ماهم حافظ
همتی تا به سلامت ز درم بازآید
«حافظ»

بلبل از فیضِ گل آموخت سخن، ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
«حافظ»

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد، مصرفش گُل است و نَبید
«حافظ»