چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را
غبار خاطری از ره‌گذار ما نرسد
«حافظ»

از دم صبح ازل تا آخر شام ابد
دوستی و مهر بر یک عهد و یک میثاق بود
«حافظ»

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟
«حافظ»

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست
«حافظ»

ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی
که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت
«حافظ»

از دیده گر سرشک چو باران چِکَد رواست
کاندر غمت چو برق بِشُد روزگارِ عمر
«حافظ»

جهانیان همه گر منعِ من کنند از عشق
من آن کنم که خداوندگار فرماید
«حافظ»