به یاد لعل تو و چشم مست مِی‌گونت
ز جامِ غم، می لعلی که می‌خورم خون است
«حافظ»

اگر چه خَرمَنِ عمرم غمِ تو داد به باد
به خاک پایِ عزیزت که عهد نشکستم
«حافظ»

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما
«حافظ»

همای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد
«حافظ»

نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم
ز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم
«حافظ»

آن همه ناز و تنعّم که خزان می‌فرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
«حافظ»

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هرکه خاک در میخانه به رخساره نرُفت
«حافظ»