شراب بی‌غش و ساقی خوش، دو دام ره‌اند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند
«حافظ»

کدورت از دل حافظ ببرد صحبت دوست
صفای همّت پاکان و پاک‌دینان بین
«حافظ»

آیین تقوا ما نیز دانیم
لیکن چه چاره با بخت گمراه؟ 
«حافظ»

حافظم گفت که خاک در میخانه مبوی
گو مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم
«حافظ»

من از جان بندهٔ سلطان‌اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد
«حافظ»

پیش چشمم کم‌تر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند
«حافظ»

ظلّ ممدود خم زلف توام بر سر باد
کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد
«حافظ»