بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاح
شرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم
«حافظ»

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود؟
تویی امروز در این شهر که نامی داری
«حافظ»

گر دهد دستم، کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست
«حافظ»

هر مرغِ فکر کز سرِ شاخِ سخن بِجَست
بازش ز طُرِّهٔ تو به مِضراب می‌زدم
«حافظ»

ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری
«حافظ»

بدین شعر ترِ شیرین‌، ز شاهنشه عجب دارم
که سر تا پای حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد
«حافظ»

در بیابان فنا گم شدن آخر تا کی
ره بپرسیم مگر پی به مهمات بریم
«حافظ»