تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی
«حافظ»

دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند
«حافظ»

ای توانگر مفروش این همه نخوت که تو را
سر و زر در کنف همت درویشان است
«حافظ»

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی
«حافظ»

می‌شکفتم ز طرب، زان که چو گل بر لب جوی
بر سرم سایهٔ آن سرو سهی بالا بود
«حافظ»

حافظ جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت است
من تَرکِ خاک بوسیِ این در نمی‌کنم
«حافظ»

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
کشید در خم چوگان خویش چون گویم
«حافظ»