حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم
«حافظ»

یا رب کی آن صبا بِوَزَد کز نسیمِ آن
گَرْدَد شمامهٔ کَرَمَش، کارسازِ من؟
«حافظ»

بُوَد که یار نَرَنجَد ز ما به خُلقِ کریم
که از سؤال ملولیم و از جواب خَجِل
«حافظ»

حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
باده پیش آر که اسباب جهان این‌همه نیست
«حافظ»

با یار شکرلب گل‌اندام
بی‌بوس و کنار، خوش نباشد
«حافظ»

ای دل بشارتی دَهَمَت محتسب نماند
و از مِی جهان پُر است و بُتِ میگسار هم
«حافظ»

بخت ار مدد دهد که کَشَم رَخت سویِ دوست
گیسویِ حور گَرد فشاند ز مَفْرَشَم
«حافظ»