تنم از واسطهٔ دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
«حافظ»

تا سر زلف تو در دست نسیم افتاد‌ه‌ست
دل سودازده از غصه دو نیم افتاده‌ست
«حافظ»

ز دستِ شاهدِ نازک‌عِذار عیسی‌دَم
شراب نوش و رها کن حدیثِ عاد و ثمود
«حافظ»

سیاهی نیک‌بخت است آن که دایم
بُوَد همراز و هم‌زانوی فرّخ
«حافظ»

صوفی از پرتو مِی راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل، توانی دانست
«حافظ»

چَشمت، به غَمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد
مَخموریـَت مَباد، که خوش مَست می‌رَوی
«حافظ»

حُسنِ خُلقی ز خدا می‌طلبم خویِ تو را
تا دگر خاطرِ ما از تو پریشان نشود
«حافظ»