چو گل سوار شَوَد بر هوا سلیمان‌وار
سحر که مرغ درآید به نغمهٔ داوود-
«حافظ»

هر روز دلم به زیر باری دگر است
در دیدهٔ من ز هجر خاری دگر است
«حافظ»

نیک نامی خواهی ای دل با بَدان صحبت مدار
خودپسندی جانِ من بُرهانِ نادانی بُوَد
«حافظ»

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقّا که آن ندارد
«حافظ»

از آستان پیر مغان، سر چرا کشیم؟
دولت در آن سرا و گشایش در آن در است
«حافظ»

تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
«حافظ»

ماهی که نظیر خود ندارد به جمال
چون جامه ز تن برکشد آن مشکین‌خال
«حافظ»