ای که انشاءِ عطارد صفت شوکت توست
عقل کل چاکر طُغراکش دیوان تو باد
«حافظ»

غلام همت آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرّخ
«حافظ»

تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود
سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
«حافظ»

نه من از پردهٔ تقوا به‌درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
«حافظ»

گر چه گَردآلودِ فقرم، شرم باد از همتم
گر به آبِ چشمهٔ خورشید دامن تَر کنم
«حافظ»

به دَردِ عشق بساز و خموش کن حافظ
رموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول
«حافظ»

غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت
مرغ خوش‌خوان، طرب از برگ گل سوری کرد
«حافظ»