غلام نرگس جمّاش آن سهی‌سروم
که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست
«حافظ»

حافظ ار در گوشهٔ محراب می‌نالد رواست
ای نصیحت‌گو خدا را آن خمِ ابرو ببین
«حافظ»

به‌سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواش مُهر بر دهن باشد
«حافظ»

جان نقد محقّر است حافظ
از بهر نثار خوش نباشد
«حافظ»

من‌ِ رمیده ز غیرت ز پا فتادم دوش
نگار خویش چو دیدم به دست بیگانه
«حافظ»

زلفِ چون عَنبَرِ خامَش که ببوید؟ هیهات
ای دلِ خام‌طمع، این سخن از یاد بِبَر
«حافظ»

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است
مباد آن که در این نکته شکّ و رِیب کند
«حافظ»