چو بر روی زمین باشی، توانایی غنیمت دان
که دوران، ناتوانی‌ها بسی زیر زمین دارد
«حافظ»

که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد اربعینی
«حافظ»

ز پرده کاش برون آمدی چو قطرهٔ اشک
که بر دو دیدهٔ ما حکم او روان بودی
«حافظ»

اسمِ اعظم بِکُنَد کارِ خود ای دل، خوش باش
که به تَلبیس و حیَل، دیو مسلمان نشود
«حافظ»

یاد باد آن که چو چشمت به عتابم می‌کشت
معجز عیسوی‌ات در لب شکّرخا بود
«حافظ»

اگر چه حُسنِ تو از عشقِ غیر مُستَغنی‌ست
من آن نیَم که از این عشق‌بازی آیم باز
«حافظ»

بیار مِی که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست
«حافظ»