شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد
«حافظ»

شُکر ایزد که به اقبال کله‌گوشهٔ گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد
«حافظ»

گر مِی‌فروش حاجت رندان روا کند
ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند
«حافظ»

ای گدای خانقه، بَرجَه که در دیر مغان
می‌دهند آبی که دل‌ها را توانگر می‌کنند
«حافظ»

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاکِ درش با که بُوَد بازارم؟
«حافظ»

با چُنین گنج که شد خازنِ او روحِ امین
به گدایی به درِ خانهٔ شاه آمده‌ایم
«حافظ»

هر سرو که در چمن درآید
در خدمت قامتت نگون باد
«حافظ»