گَردی از ره‌گذرِ دوست به کوریِ رقیب
بهرِ آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار
«حافظ»

گِرد لبَت بنفشه از آن تازه و تر است
کآب حیات می‌خورَد از جویبار حُسن
«حافظ»

ز اخترم نظری سعد در رَه است که دوش
میان ماه و رخِ یارِ من مُقابله بود
«حافظ»

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک
در دلبری، به غایتِ خوبی رسیده‌ای
«حافظ»

مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق‌گزاران یاد باد
«حافظ»

پیرِ مُغان ز توبهٔ ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم
«حافظ»

احرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این‌جاست
در سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفت
«حافظ»