گر از این دست زَنَد مُطربِ مجلس رَهِ عشق
شعرِ حافظ بِبَرَد وقتِ سماع از هوشم
«حافظ»

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل
لایق بندگی خواجه جلال‌الدینی
«حافظ»

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما
«حافظ»

مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان
استاده است سرو و کمر بسته است نی
«حافظ»

حافظ از سرپنجهٔ عشقِ نگار
همچو مور افتاده شد در پایِ پیل
«حافظ»

گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار و ببین
که از تطاول زلفت چه بی‌قرارانند
«حافظ»

نیکی پیر مغان بین که چو ما بدمستان
هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود
«حافظ»