فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم
وآن چه گویند روا نیست، نگوییم رواست
«حافظ»

مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
هوادارانِ کویش را چو جانِ خویشتن دارم
«حافظ»

صُراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب‌! گر آتش این زَرْق در دفتر نمی‌گیرد
«حافظ»

در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن
یا رب مباد تا به قیامت زوال تو
«حافظ»

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
«حافظ»

حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم
«حافظ»

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست
«حافظ»