در وفایِ عشقِ تو، مشهورِ خوبانم چو شمع
شب‌نشینِ کویِ سربازان و رندانم چو شمع
«حافظ»

اگرچه باده فرح‌بخش و باد گُل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور مِی که محتسب تیز است
«حافظ»

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی
«حافظ»

آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند
«حافظ»

با سرِ زلفِ تو مجموعِ پریشانی خود
کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم؟
«حافظ»

ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی
«حافظ»

طاق و رواقِ مدرسه و قال و قیلِ عِلم
در راهِ جام و ساقیِ مَه رو نهاده‌ایم
«حافظ»