چنان زند ره اسلام، غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صهیب کند
«حافظ»

نه هر کو نقشِ نظمی زد کلامش دلپذیر افتد
تَذَروِ طُرفه من گیرم که چالاک است شاهینم
«حافظ»

ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم
که از بالابلندان شرمسارم
«حافظ»

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت
«حافظ»

آلودگی خرقه، خرابی جهان است
کو راهروی، اهلِ دلی، پاک‌سرشتی؟
«حافظ»

عالَم از شور و شرِ عشق خبر هیچ نداشت
فتنه‌انگیزِ جهان غمزهٔ جادویِ تو بود
«حافظ»

در ازل پرتو حُسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
«حافظ»