گفت ریشت شد سپید از حال گشت
خوی زشت تو نگردیدست وشت
«مولانا»

زمینش به کام نیاز اندر است
وگر باره با مه به راز اندر است
«فردوسی»

سپاهی که دریا و صحرا و کوه
شد از نعل اسپان ایشان ستوه
«فردوسی»

ز بیداد بستد حجاز و یمن
به رای و به مردان شمشیرزن
«فردوسی»

پوست در تن خشک دارم همچو چنگ
از هوای چنگ روح‌افزای تو
«سنایی»

ز گفتارت آنگه بدی بنده شاد
که گفتی که چون تو ز مادر نزاد
«فردوسی»

پذیره شدش نامدار جهان
نگهدار ایران و شاه مهان
«فردوسی»