صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟
تا به کِی در غمِ تو نالهٔ شبگیر کنم؟
«حافظ»

هر چند ما بَدیم تو ما را بِدان مگیر
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو
«حافظ»

جناب عشق بلند است همّتی حافظ
که عاشقان، ره بی‌همّتان به خود ندهند
«حافظ»

دوش، باد از سر کویش به گلستان بگذشت
ای گل این چاک گریبان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش
که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری
«حافظ»

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند
«حافظ»

دل برگرفته بودم از ایّام گُل، ولی
کاری بِکَرد همّت پاکانِ روزه دار
«حافظ»