طاق و رواقِ مدرسه و قال و قیلِ عِلم
در راهِ جام و ساقیِ مَه رو نهاده‌ایم
«حافظ»

بی ماهِ مِهرافروزِ خود، تا بُگذَرانَم روزِ خود
دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم
«حافظ»

مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرم
که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم
«حافظ»

خندهٔ جام مِی و زلف گره‌گیر نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست
«حافظ»

جانا چه گویم؟ شرح فراقت
چشمی و صد نم، جانی و صد آه
«حافظ»

حشمت مبین و سلطنت گل، که بسپرد
فراش باد هر ورقش را به زیر پی
«حافظ»

من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست
«حافظ»