من چو از خاک لحد لاله‌صفت برخیزم
داغ سودای توام سِرّ سُویدا باشد
«حافظ»

شیوهٔ چَشمت فریبِ جنگ داشت
ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
«حافظ»

بی تو ای سروِ روان، با گل و گلشن چه کنم؟
زلفِ سنبل چه کشَم عارضِ سوسن چه کنم؟
«حافظ»

بی جمالِ عالم‌آرایِ تو روزم چون شب است
با کمالِ عشقِ تو در عینِ نُقصانم چو شمع
«حافظ»

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند
که من از پایِ تو سر بر نگیرم
«حافظ»

چون بَرِ حافظِ خویشش نگذاری باری
ای رقیب از بَرِ او یک دو قدم دورتَرَک
«حافظ»

به روی یار نظر کن ز دیده منّت دار
که کار دیده، نظر از سر بصارت کرد
«حافظ»