اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
«حافظ»

ساقی به چند رنگ، مِی اندر پیاله ریخت
این نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست
«حافظ»

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، مِی بنوش
«حافظ»

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم
«حافظ»

چُنین که در دلِ من داغِ زلفِ سرکَشِ توست
بنفشه زار شود تُربَتَم چو درگذرم
«حافظ»

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
طوطی طبعم ز عشق شکَّر و بادام دوست
«حافظ»

آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل
چشم بد دور که بس شَعبده‌باز آمده‌ای
«حافظ»