بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی
«حافظ»

بر مهر چرخ و شیوهٔ او اعتماد نیست
ای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی
«حافظ»

جفا نه پیشهٔ درویشی است و راه‌رُوی
بیار باده که این سالکان نه مرد ره‌اند
«حافظ»

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد
«حافظ»

واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم
«حافظ»

گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم
شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم
«حافظ»

چرا همی‌شکنی جان من ز سنگ‌دلی؟
دل ضعیف که باشد، به نازکی چو زجاج
«حافظ»