بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
خوش باش زان که نبود این هر دو را زوالی
«حافظ»

یا رب به وقتِ گُل، گُنَهِ بنده عفو کن
وین ماجرا به سروِ لبِ جویبار بخش
«حافظ»

شد حلقه، قامت من، تا بعد از این رقیبت
زین در دگر نراند، ما را به هیچ بابی
«حافظ»

معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهم
که دردِ خویش بگویم به نالهٔ بَم و زیر
«حافظ»

حکایت لب شیرین، کلام فرهاد است
شِکَنج طُرِّهٔ لیلی مقام مجنون است
«حافظ»

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت
«حافظ»

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش
که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
«حافظ»