اندیشه از محیطِ فنا نیست هر که را
بر نقطهٔ دهانِ تو باشد مدارِ عمر
«حافظ»

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به‌در نکرد
«حافظ»

همین که ساغر زرّین خور، نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد
«حافظ»

از خطا گفتم شبی زلفِ تو را مُشکِ خُتَن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز
«حافظ»

حافظ مدار امید فرج از مدار چرخ
دارد هزار عیب و ندارد تفضلی
«حافظ»

گر مِی‌فروش حاجت رندان روا کند
ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند
«حافظ»

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شُبهه می‌خورد
پاردُمَش دراز باد، آن حَیَوانِ خوش علف
«حافظ»