نیست امّید صَلاحی ز فسادِ حافظ
چون که تقدیر چُنین است، چه تدبیر کنم؟
«حافظ»

منّت سِدره و طوبی ز پی سایه مکش
که چو خوش بنگری ای سرو روان این‌همه نیست
«حافظ»

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی
«حافظ»

صوفی ز کُنجِ صومعه با پایِ خُم نشست
تا دید محتسب که سَبو می‌کشد به دوش
«حافظ»

فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم دَم می‌دهی تا کی؟
دَمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم
«حافظ»

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست
«حافظ»

عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
عارف از خندهٔ مِی در طمع خام افتاد
«حافظ»