گوهرِ پاک بِباید که شود قابلِ فیض
ور نه هر سنگ و گِلی، لؤلؤ و مرجان نشود
«حافظ»

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
«حافظ»

به حاجب درِ خلوت‌سرای خاص بگو
فلان ز گوشه‌نشینان خاک درگه ماست
«حافظ»

تو کافر‌دل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دل‌ستان ابرو
«حافظ»

خاک وجود ما را، از آب دیده گِل کن
ویران‌سرای دل را گاه عمارت آمد
«حافظ»

خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفَوارِس شد
«حافظ»

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو
تو را که گفت که این زال ترک‌دستان گفت؟
«حافظ»