تعبیر رفت «یار سفرکرده می‌رسد»
ای کاج هر چه زودتر از در درآمدی
«حافظ»

یا رب آن آهوی مشکین به خُتَن باز رسان
وان سهی سروِ خرامان به چمن باز رسان
«حافظ»

من از رنگ صلاح آن دم، به خون دل بشُستم دست
که چشم باده‌پیمایش صلا بر هوشیاران زد
«حافظ»

تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوش‌خرام
در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم
«حافظ»

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست
«حافظ»

دل که از ناوَکِ مژگانِ تو در خون می‌گشت
باز مشتاقِ کمان‌خانهٔ ابرویِ تو بود
«حافظ»

چاک خواهم زدن این دلقِ ریایی، چه کنم؟
روح را صحبتِ ناجنس عذابیست الیم
«حافظ»