چو پیش صبح روشن شد، که «حال مهر گردون چیست؟»
برآمد خنده‌ای خوش بر غرور کامکاران زد
«حافظ»

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا مِی ده و کوتاه کن این گفت و شنفت
«حافظ»

ز پرده نالهٔ حافظ برون کی افتادی؟
اگر نه همدم مرغان صبح خوان بودی
«حافظ»

بده کشتیِ می تا خوش برانیم
از این دریای ناپیدا کرانه
«حافظ»

آن که جز کعبه مُقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتاده‌ست
«حافظ»

بلندمرتبه شاهی که نُه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست
«حافظ»

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست
«حافظ»