کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
«حافظ»

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
«فراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت»
«حافظ»

سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی
شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم
«حافظ»

در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم
کز سرِ زلف و رُخَش، نعل در آتش دارم
«حافظ»

پیر دُردی‌کش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد
«حافظ»

نَگُشایَد دلم چو غنچه اگر
ساغری از لبش نبوید باز
«حافظ»

فغان که با همه‌کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دَغا ببرد
«حافظ»