سَحَر سِرِشکِ رَوانم سرِ خرابی داشت
گَرَم نه خونِ جگر می‌گرفت دامنِ چَشم
«حافظ»

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را؟
که باد، غالیه‌سا گشت و خاک، عنبربوست
«حافظ»

شد مُنهزِم از کمال عزّت
آن را که جلال حیرت آمد
«حافظ»

نظر کردن به درویشان مُنافیِّ بزرگی نیست
سلیمان با چُنان حشمت، نظرها بود با مورش
«حافظ»

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جُستم
رُخَت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم
«حافظ»

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی
«حافظ»

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی
«حافظ»