حیف است طایری چو تو در خاک‌دان غم
زین‌جا به آشیان وفا می‌فرستمت
«حافظ»

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کین چنین رفته‌ست در عهد ازل تقدیر ما
«حافظ»

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر بی‌کار کجاست؟
«حافظ»

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی
«حافظ»

حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مریز
حاجت آن به که بر قاضی حاجات بریم
«حافظ»

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد
«حافظ»

بی‌مزد بود و منَّت، هر خدمتی که کردم
یارب مباد کس را، مخدوم بی‌عنایت
«حافظ»