مگر زنجیرِ مویی گیردَم دست
وگر نه سر به شیدایی برآرم
«حافظ»

به پیشِ آینهٔ دل هر آن چه می‌دارم
بجز خیالِ جمالت نمی‌نماید باز
«حافظ»

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد
«حافظ»

صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش
سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر
«حافظ»

گرچه ما بندگان پادشهیم
پادشاهان ملک صبحگهیم
«حافظ»

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را
با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود
«حافظ»

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی
بِکُشد زارم و در شرع نباشد گُنَهَش
«حافظ»