صلاح کار کجا و من خراب کجا؟
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
«حافظ»

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد
«حافظ»

بیا که توبه ز لَعلِ نگار و خندهٔ جام
حکایتیست که عقلش نمی‌کُنَد تَصدیق
«حافظ»

دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفوِ گناهت ضمان شدم
«حافظ»

شکر خدا که از مدد بخت کارساز
برحسب آرزوست همه کاروبار دوست
«حافظ»

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شب‌خیز غلامی داری
«حافظ»

تو را که هر چه مراد است در جهان داری
چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری؟
«حافظ»