نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این‌جا ببرد
«حافظ»

که شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟
که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست
«حافظ»

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس
که عندلیب تو از هر طرف هزارانند
«حافظ»

هر چند کآزمودم، از وی نبود سودم
مَن جَرَّبَ المُجَرَّب، حَلَّت به الندامه
«حافظ»

بی‌دلی در همه‌ احوال خدا با او بود
او نمی‌دیدش و از دور خدایا می‌کرد
«حافظ»

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به‌در نکرد
«حافظ»

طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشید
هم‌چُنان در عملِ معدن و کان است که بود
«حافظ»