شب تنهایی‌ام در قصد جان بود
خیالش لطف‌های بی‌کران کرد
«حافظ»

بی‌مزد بود و منَّت، هر خدمتی که کردم
یارب مباد کس را، مخدوم بی‌عنایت
«حافظ»

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن
بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست
«حافظ»

عاقلان نقطهٔ پرگار وجودند ولی
عشق داند که در این دایره سرگردانند
«حافظ»

هر چه جز بارِ غمت بر دلِ مسکینِ من است
برود از دلِ من وز دلِ من آن نرود
«حافظ»

در این خُمار کَسَم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم
«حافظ»

بیا بیا که زمانی ز مِی خراب شویم
مگر رسیم به گنجی در این خراب‌آباد
«حافظ»