شِکَنجِ زلفِ پریشان به دستِ باد مده
مگو که خاطرِ عُشّاق، گو پریشان باش
«حافظ»

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند
بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم
«حافظ»

از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم
این شکر گرد نمکدان تو، بی‌چیزی نیست
«حافظ»

ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغام
که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟
«حافظ»

سخنی بی‌غرض از بندهٔ مخلص بشنو
ای که منظور بزرگان حقیقت بینی
«حافظ»

خشت، زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهی
«حافظ»

بویِ خوشِ تو هر که ز بادِ صبا شنید
از یارِ آشنا سخنِ آشنا شنید
«حافظ»