من و مقام رضا بعد از این و شُکر رقیب
که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
«حافظ»

مردمِ چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند؟
«حافظ»

به کوی مِی‌فروشانش، به جامی برنمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد
«حافظ»

چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد
«حافظ»

در مقامی که به یادِ لبِ او مِی نوشند
سِفله آن مست، که باشد خبر از خویشتنش
«حافظ»

گنج قارون که فرو می‌شود از قَهر هنوز
خوانده باشی که هم از غیرت درویشان است
«حافظ»

کیست حافظ تا ننوشد باده بی‌آوازِ رود
عاشقِ مسکین چرا چندین تجمل بایدش
«حافظ»