تشویش وقت پیر مغان می‌دهند باز
این سالکان نگر که چه با پیر می‌کنند
«حافظ»

دردمندی من سوختهٔ زار و نزار
ظاهرا حاجت تقریر و بیان این‌همه نیست
«حافظ»

خراب‌تر ز دلِ من غمِ تو جای نیافت
که ساخت در دلِ تنگم قرار‌گاهِ نزول
«حافظ»

شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد
بندهٔ طلعت آن باش که آنی دارد
«حافظ»

غبارِ غم بِرَوَد، حال خوش شود حافظ
تو آبِ دیده از این ره‌گذر دریغ مدار
«حافظ»

صوف بَرکَش ز سر و بادهٔ صافی دَرکَش
سیم در باز و به زر سیمبَری در بر گیر
«حافظ»

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت، روضهٔ دارُالسَلام را
«حافظ»