سپهر، دور خوش اکنون کُنَد که ماه آمد
جهان به کامِ دل اکنون رسد که شاه رسید
«حافظ»

در لبِ تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ
بر سَرِ کُشتهٔ خویش آی و ز خاکَش برگیر
«حافظ»

هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم
«حافظ»

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود
زین سیل دمادم که در این منزل خواب است
«حافظ»

نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید
دور از رخت این خستهٔ رنجور نمانده‌ست
«حافظ»

حُسنِ خُلقی ز خدا می‌طلبم خویِ تو را
تا دگر خاطرِ ما از تو پریشان نشود
«حافظ»

به صدر مَصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
«حافظ»