بویِ شیر از لبِ همچون شِکَرَش می‌آید
گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشمِ سیَهَش
«حافظ»

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقی‌ست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد
«حافظ»

حافظ غمِ دل با که بگویم؟ که در این دور
جز جام نشاید که بُوَد محرمِ رازم
«حافظ»

برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور
که بی‌دریغ زَنَد روزگار تیغِ هَلاک
«حافظ»

اگر تو زخم زَنی، بِهْ که دیگری مَرهم
و گر تو زهر دهی، بِهْ که دیگری تریاک
«حافظ»

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است
«حافظ»

چون اشک بیندازیش از دیدهٔ مردم
آن را که دمی از نظر خویش برانی
«حافظ»