دوش از جناب آصف، پیک بشارت آمد
کز حضرت سلیمان، عشرت اشارت آمد
«حافظ»

یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
دوستی کِی آخر آمد؟ دوستدار‌ان را چه شد؟
«حافظ»

دریغ و درد که در جست‌وجوی گنج حضور
بسی شدم به گدایی برِ کرام و نشد
«حافظ»

گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری
«حافظ»

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
«حافظ»

حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت
زَ اثر تربیت آصف ثانی دانست
«حافظ»

بوسه بر دُرجِ عقیقِ تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مُهرِ وفا نشکستم
«حافظ»