چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبی
به سیبِ بوستان و شهد و شیرم
«حافظ»

جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد
گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم
«حافظ»

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟
«حافظ»

زلف مشکین تو در گلشن فردوس‌عذار
چیست؟ طاووس که در باغ نعیم افتاده‌ست
«حافظ»

غمی که چون سپهِ زنگ، مُلکِ دل بگرفت
ز خیلِ شادیِ رومِ رُخَت زُدایَد باز
«حافظ»

گرچه از کویِ وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفتِ دورِ فلک از جان و تَنَش
«حافظ»

نخست موعظهٔ پیرِ صحبت این حرف است
که «از مُصاحبِ ناجِنس اِحتِراز کنید»
«حافظ»