خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی‌سامان مپوشان
«حافظ»

گر غالیه خوش‌بو شد، در گیسوی او پیچید
ور وسمه کمان‌کش گشت، در ابروی او پیوست
«حافظ»

در رَهِ عشق از آن سویِ فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رَستم
«حافظ»

نه به تنها حَیَوانات و نباتات و جماد
هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد
«حافظ»

فردا که پیش‌گاه حقیقت شود پدید
شرمنده ره‌روی، که عمل بر مجاز کرد
«حافظ»

واعظ شحنه‌شناس این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان، دل مسکین من است
«حافظ»

اول به بانگ نای و نی، آرد به دل پیغام وی
وان‌گه به یک پیمانه مِی، با من وفاداری کند
«حافظ»